“Borrah heeft buikpijn”

Borrah is een 6 jaar oude Berner Sennenhond die onlangs bij een nieuw gezin in Houten is komen wonen. Alles gaat goed, en Borrah mankeert eigenlijk weinig.

Maar op een middag krijgt Borrah opeens ontzettende last van buikpijn. Deze buikpijn is zo erg, dat ze in de tuin op het gras gaat rollen en kreunt. Verder braakt ze ook slijm met wat bloed op, en moet ze ontzettend boeren. De eigenaar vetrouwt het niet, en besluit daarom de praktijk te bellen…..

Borrah mag direct naar de praktijk komen, en wat blijkt? De buikpijn wordt veroorzaakt door een maagdraaiing: een levensgevaarlijke situatie.

Bij een maagdraaiing draait de maag om zijn eigen as, waardoor de toevoer en de afvoer van de maag wordt afgesloten. Hierdoor ontstaat er drukophoping in de maag, de hond wordt misselijk en gaat lucht inslikken. Omdat de lucht nog wel de maag in kan, maar er niet meer uit kan, vult de maag zich als een ballon. Doordat de maag zoveel plaats inneemt, wordt de bloedtoevoer naar verschillende organen sterk afgeremd. Indien deze situatie te lang (een tot enkele uren) blijft bestaan, zal de maagwand afsterven. Verder kan er makkelijk shock ontstaan, kunnen er hartritmestoornissen optreden, en kan de milt scheuren. Allemaal situaties waarbij de hond snel komt te overlijden: een maagtorsie is dus een spoedgeval!

Gelukkig was de eigenaar van Borrah zeer alert, en was Borrah snel op de praktijk. Op de praktijk is een infuus aangelegd en is de maag gesondeerd en gepuncteerd om de lucht af te voeren. Daarna is Borrah geopereerd.

Tijdens zo’n operatie wordt de maag weer teruggedraaid naar zijn normale positie, en aan de binnenkant van de buikholte vastgezet. Verder worden alle buikorganen gecontroleerd op afwijkingen: soms is er sprake van een vreemd voorwerp in de maag, of een tumor of ontsteking in een van de organen, waardoor de maag is gaan draaien. Er wordt echter niet altijd een oorzaak gevonden voor een maagdraaiing, zo ook niet bij Borrah.

De bouw van de hond is dan een van de oorzaken van een maagdraaiing: deze aandoening wordt vooral gezien bij honden van grote rassen die wat ouder zijn. Honden van grote rassen hebben vaak een diepe borstkas, waardoor de maag relatief gezien veel ruimte heeft, en dus makkelijker om zijn as kan draaien. Er zijn meerdere factoren die ervoor zorgen dat de ene hond sneller een maagtorsie ontwikkeld dan de andere: leeftijd, vaak boeren, snel eten en de bouw van de borstkas zijn mogelijke oorzaken.

Een maagdraaiing is altijd een spoedgeval, en het sterftepercentage ligt nog altijd erg hoog. Ook als de eigenaar er snel bij is, en de hond snel wordt geopereerd, breekt er na de operatie nog een spannende periode aan: de eerste 48 uur zijn kritiek. Ook na de operatie kunnen er nog hartritmestoornissen ontstaan, kan er shock optreden en kan er lichaamsweefsel onherstelbaar beschadigd zijn.

En Borrah?

Met Borrah gaat het gelukkig goed. Achteraf bleek dat Borrah al zijn hele leven lang last had van gasvorming, wat zich uitte in boeren en winderigheid. Daarom is Borrah na de operatie direct op een speciaal dieet ter ondersteuning van de darmen gezet.

“Castor zeurt om eten”

Castor is een levendige kater van ruim 8 jaar oud en een echte jager. Regelmatig komt hij vol trots thuis met zijn buit om deze even te laten zien. Meestal zijn het muizen, die vervolgens vol smaak opgegeten worden. Verder vangt hij mollen, kikkers, vogels en vissen uit de sloot. Castor is zelfs een keer met een haas en een rat thuisgekomen.

Met name als je een tijd met Castor speelt of hem veel aandacht geeft, komt hij je belonen met een “cadeautje”.

De laatste tijd nam de frequentie van de “cadeautjes” echter toe. Daarnaast begon Castor ook steeds meer te zeuren om eten. Normaal at Castor 3x per dag en was dat voldoende. Nu leek het erop dat hij constant honger had. Je zag ook dat hij vermagerde. Ondanks het extra eten dat hij thuis kreeg, ving hij steeds meer muizen. Toch bleef hij afvallen.

Op een dag lag er een dode waterhoen op de mat. Castor had de waterhoen door het kattenluik mee naar binnen gesleept. Toen hij de dag erna een eend had gevangen en een poging deed om deze op te eten, werd het toch tijd om eens met de dierenarts te gaan praten.

Castor voor de behandeling

Zoals bij alle dieren is ook Castor volledig lichamelijk onderzocht, en daar was eigenlijk niets geks te vinden, behalve…

…. bij het voelen in de hals: daar viel op dat de schildklier ietsje vergroot aanvoelde. Dat zou wel eens de reden kunnen zijn van zijn vraag naar meer eten. Reden genoeg om bloed af te nemen en de activiteit van de schildklier te laten bepalen.

Uit het bloedonderzoek bleek inderdaad dat de schildklier veel te snel werkte: de waarde was 2 keer zo hoog als hij zou mogen zijn!

Hier moest iets aan gedaan worden: katten met een te snel werkende schildklier worden op de lange duur onrustig, broodmager, humeurig, krijgen een hartafwijking en kunnen blind worden.

Een te snel werkende schildklier (hyperthyreoïdie) bij de kat is een ziektebeeld wat veel voorkomt bij katten van middelbare en oudere leeftijd. In ongeveer 98% van de gevallen gaat het om een goedaardig gezwelletje in de schildklieren. Een aantal van de belangrijkste symptomen zijn een grotere eetlust en toch afvallen. Verder zijn de katten vaak onrustig, en hebben ze een bonkende hartslag. Een te snel werkende schildklier gaat niet vanzelf over, en dient altijd behandeld te worden.

Om een te snel werkende schildklier te behandelen, zijn er 3 mogelijkheden, elk met zijn eigen voor en nadelen:

-          Levenslang elke dag medicijnen

-          Operatief verwijderen van de te snel werkende schildklier

-          Injectie met radio-actief jodium, waardoor alleen de te snel

           werkende delen van de schildklier worden vernietigd.

Omdat Castor nog zo jong is, en hij verder niets mankeert, heeft de eigenaar gekozen voor een behandeling met radioactief jodium. Deze behandeling wordt echter maar op een aantal plekken uitgevoerd, dus Castor mocht op reis naar Gent, België.

Zo gezegd, zo gedaan. Castor vertrok op een maandag naar Gent, om daar een scan van de schildklier te laten maken. Op deze manier wordt de activiteit van de schildklieren bepaald, en kan er worden berekend hoeveel radio-actief jodium er in de bloedbaan geïnjecteerd dient te worden.

  Eenzijdig vergrote schildklier bij een kat

Tweezijdig vergrote schildklier bij een kat

Nadat het radioactief jodium in de bloedbaan is geïnjecteerd, is de eigenlijke behandeling al compleet. Castor moest echter tot en met vrijdag in de kliniek blijven, vanwege de uitscheiding van het radioactief jodium.

Hoe werkt zo’n behandeling nu?

Het radio-actieve jodium wat in de bloedbaan wordt geïnjecteerd, vertrekt naar de schildklier, en wordt daar opgenomen door de hyperactieve delen van de schildklier. Omdat deze delen zoveel radioactief jodium innemen, worden de cellen van binnenuit kapotgemaakt. Het effect van deze behandeling is dat de gezonde schildklierdelen wel blijven functioneren.

En dan?

Castor mocht enkele dagen na de behandeling alweer naar huis. Inmiddels is hij een stuk rustiger, minder gefixeerd op eten en komt zelfs al wat aan. Hopelijk blijft nu ook de wildstand in de buurt op peil…….

Wumbo breekt zijn teen

“Een ongeluk zit in een klein hoekje” zegt men vaak. Dat dat inderdaad zo is, bewijst de kleine grasparkiet Wumbo.

Wumbo mag van zijn baasjes regelmatig uit zijn kooi, om lekker los te vliegen. Erg leuk, en Wumbo krijgt zo de broodnodige lichaamsbeweging. Deze keer echter, landt Wumbo in een raamkozijn, en komt daarbij klem te zitten. In paniek probeert hij zichzelf los te trekken, en dat lukt, maar niet zonder zijn teen te breken. Omdat het nogal hevig bloedt, komt de eigenaar met Wumbo naar de praktijk.

Hier blijkt dat er sprake is van een open fractuur van het eerste teenkootje: onbehandeld kan dat een lelijke infectie worden. Vanwege het hevige bloeden wordt besloten om het teentje onder lokale verdoving te amputeren, de wond te hechten en Wumbo met een antibioticakuur naar huis te sturen.

Hier volgend de ervaringen van de eigenaar:

Pechvogel of geluksvogel? Bij deze patient van de maand is dit een vraagteken. Een maand geleden vloog tijdens een niet geplande vlucht onze grasparkiet Wumbo weg uit het raam van mijn zoon's kamer. Na een week hadden wij de hoop opgegeven hem nog levend terug te zien. Maar wat schetst onze verbazing? Na 3 weken vermissing is hij via Amivedi weer bij ons teruggekomen. Tot zover de geluksvogel, echter nog geen week later zit onze grote vriend klem tussen een raam en bezeert daarbij zijn teentje, nooit geweten dat een vogeltje zo kan bloeden. Helaas moest dit gehavende teentje geamputeerd worden en denken wij nu meer aan een pechvogeltje. Gelukkig komt
met een beetje aandacht en de juiste zorg alles weer goed.

Elk pondje gaat door het mondje

Wist u dat in Nederland ruim eenderde tot de helft van alle honden en katten te zwaar is? Net als bij mensen ontstaat het overgewicht (vaak) door te veel eten en te weinig bewegen. Ook castratie, leeftijd, medicijnen, ras en bepaalde ziekten kunnen leiden tot overgewicht.

Vaak valt het overgewicht in eerste instantie best mee: het begint vaak met een kilootje teveel: het dier ziet er “gezellig” uit. Omdat het in het begin allemaal wel meevalt, zijn eigenaren niet snel geneigd om wat aan het overgewicht te doen, ze zien het immers niet als een probleem.

De gevolgen van overgewicht zijn er in vele soorten en maten: veranderende stofwisseling, hartproblemen, artrose, suikerziekte etcetera. Ook zorgt overgewicht ervoor dat bepaalde aandoeningen kunnen verergeren, denk daarbij bijvoorbeeld aan hondjes met kortere snuitjes: deze zijn met een beetje overgewicht sneller kortademig.

Het eenvoudige advies “minder eten geven”, is gelukkig bij veel dierenartsen van de baan. Het is immers niet zo eenvoudig om minder eten te geven, en soms krijgen de dieren al heel weinig. Beter is het om te starten met een speciaal dieetprogramma, zoals ook de labrador Tooske heeft gedaan. Hieronder een indruk van haar ervaringen:

Hallo, ik ben Tooske, een lieve zwarte labrador met een krullende vacht. Mijn moeder heet Venus en mijn vader heet Dual’s Hope Yarish. Hij was een Belgische kampioen. Ik ben geboren op 17 april 2003 en kom uit een nest van 11 puppies.

Ik heet Tooske omdat ik net zulke bruine ogen heb als Tooske Ragas. Deze naam past echt bij mij. Je kunt mij het best als volgt omschrijven: zeer onderdanig, best wel ondeugend maar bovenal een echte kroelkont. Sinds juli vorig jaar woon ik met mijn baasjes in Houten. Ik kan erg goed alleen zijn, maar als mijn baasjes gaan werken, mag ik de hele dag bij de Hendriks’s Hoeve spelen. Omdat ik zo’n krullende vacht heb, lijk ik altijd iets aan de forse maat, maar daar staan wij Labradors best wel om bekend. Ik lust namelijk alles ;-) Maar mijn vrouwtje werd regelmatig aangesproken over mijn  omvang. Wat bleek: ik woog 31.8 kilo! Dus ik had het goede voornemen om te gaan lijnen. Eind december zijn we begonnen. Het speciale voer vind ik super lekker, ik zit altijd bij mijn bak te wachten. De eerste controle viel tegen: 32.3 kilo! Ja, ik had de vorige dag nog een hele oliebol verorberd. Maar, mijn  vrouwtje was niet te spreken en ging dus ook nog eens met mij fietsen. Denk je alles gehad te hebben, zeg! Bijna wekelijks gingen we op controle. Maar, eind maart was het resultaat daar: 28.1 kilo! Ik voel me kiplekker, ben reuze enthousiast met fietsen en kan de hele dag spelen. Vorige week woog ik zelfs 26.5 kilo. Ik heb weer een mooie taille en een klein achterste.  Ja, ik ben de bink van onze straat!

Indien u ook wilt weten of uw dier een goed gewicht heeft, neem even contact op met de praktijk voor meer informatie.

Snuffie wil niet eten

Het konijn Snuffie is een gezellig dwergkonijn van 5 jaar oud. De eigenaar belde me op omdat ze erg bezorgd was het konijntje had al een dag niet gegeten. Ze wist gelukkig dat het voor konijnen heel erg belangrijk is om elke dag te eten, omdat anders het maagdarmkanaal stil komt te liggen.

Dit konijn produceerde ook geen keutels meer, omdat inmiddels het hele maagdarmkanaal stillag. Bij navraag bleek dat het konijn al een paar dagen ietsje minder goed at: hij lustte nog wel het sappige groenvoer, maar liet het hooi links liggen. Hierdoor krijgt het maagdarmkanaal van het konijn minder stimulans, en zal de keutelproductie sterk verminderen.

Maar wat is nu de oorzaak van het niet eten bij Snuffie? Bij Snuffie waren we in eerste instantie bang voor een blaassteen: iets wat hij in het verleden ook al heeft gehad. Gelukkig bleek dat niet het geval te zijn, maar was er sprake van doorgroeiende haken op de kiezen. Deze haken waren pas duidelijk te zien op het moment dat we Snuffie lieten slapen met behulp van gasnarcose. Op de tong was een hele grote rode plek te zien, waar de haak tegen de tong drukte: erg pijnlijk! Dus dat was de reden dat Snuffie niet wilde eten. Nadat we de haken weg hebben geslepen, en Snuffie pijnstillers en medicijnen om zijn maagdarmkanaal te stimuleren hebben gegeven, eet hij weer zoals voorheen. Snuffie blij, en de eigenaar tevreden.

   Snuffie

Tygo krijgt een facelift ?!?

Tygo, een 1 jaar oude bulldog, heeft al van pup af aan last van zijn oogjes: zijn onderoogleden krullen namelijk naar binnen, waardoor de haren de oogbol irriteren en de oogbollen ook beschadigd raken. Dit is een zeer pijnlijke maar ook gevaarlijke aandoening. Vergelijk het maar met zand in je ogen: alleen dit zand kun je niet wegwrijven of knipperen. 

Deze afwijking noemen we entropion. Op de lange termijn kan entropion zelfs leiden tot onomkeerbare beschadiging van de ogen en zelfs verlies van een oog.

Om de entropion te verhelpen, krijgt Tygo een ooglidcorrectie aan allebei de oogjes. Het gaat bij Tygo dus niet om een cosmetische operatie, maar om pure noodzaak!

Tygo wordt op de dag van de operatie bij ons gebracht en is erg blij om ons te zien. Voordat we Tygo gaan opereren krijgt hij eerst een prikje om rustig te worden, en daarna krijgt hij het narcosemiddel in zijn bloedvat toegediend.

Om ervoor te zorgen dat de oogjes van Tygo geen last meer hebben van het teveel aan huid wat de onderoogleden hebben, wordt aan beide kanten een reepje huid in de vorm van een half maantje weggehaald. Niet teveel natuurlijk, omdat overcorrectie zorgt voor een afhangend ooglid. Dat geeft ook weer problemen: bindvliesontstekingen en een droog oog. Nadat er voldoende huid is weggehaald, wordt de huid met een miniscuul klein draadje weer aan elkaar gehecht.

Fig 1: Tygo krijgt een pijnstiller toegediend

Fig 2: Het halvemaanvormige reepje huid wordt weggehaald: zijaanzicht

Fig 3: Het halvemaanvormige reepje huid wordt weggehaald: vooraanzicht

Fig 4: Hier is het reepje huid net verwijderd

Fig 5: De huid moet precies aansluiten

Fig 6: Hier wordt de laatste hechting gezet

Fig 7: De wond wordt gezalfd om genezing te bevorderen.

Zoals je kan zien, is het onderooglid nog een beetje gezwollen. Het definitieve resultaat van zo’n operatie is pas na een maand te beoordelen.

En dit is het definitieve eindresultaat, ruim een maand na de operatie: