Geef ons een like op facebook 

Verhuizing naar Lange Schaft 11

Onze praktijk gaat verhuizen!

Na alweer 10 jaar op de Cascademuur gaat onze praktijk op 4 maart verhuizen naar Lange Schaft 11

voor meer informatie klik HIER

Guus heeft gezwollen lymfeknopen

Bijzondere casus: Guus heeft gezwollen lymfeknopen

Guus staat op de kliniek bekend als een vrolijk en speels kitten. Guus komt al veel buiten.

Op 5 maanden leeftijd wordt Guus echter ziek aangeboden: hij is erg sloom en wil niet eten en drinken. Op de kliniek wordt duidelijk dat Guus koorts heeft en uitgedroogd is. De diktes in de keelstreek zijn fors gezwollen lymfeknopen maar ook alle andere lymfeknopen zijn enorm verdikt voelbaar. Ook heeft Guus last van vlooien.

Lymfeknopen zijn eigenlijk kleine filters van het lichaam. Lymfeknopen kunnen verdikt zijn om van allerlei redenen. De belangrijkste oorzaken zijn ophoping van ontstekingscellen of tumorcellen in de lymfeknoop. Ontsteking kan ook veel verschillende oorzaken hebben: bacterieel, viraal, parasitair of een overgevoeligheidsreactie.

Omdat Guus niet meer at en dronk en uitgedroogd was werd hij opgenomen. Gestart werd met een intraveneus infuus en injecties om de koorts en ontsteking te remmen.

Als een kat niets meer wil eten of drinken is opname vaak noodzakelijk. Een kat die langer dan 2 dagen niks eet kan gaan lijden aan leververvetting. Het geven van voeding middels dwangvoeren of voedingssonde is dan noodzakelijk. Als een kat erg uitgedroogd is, is infuus via het bloedvat de beste manier om weer voldoende vocht binnen te krijgen. Onderhuids infuus is dan minder effectief omdat de doorbloeding van de huid vaak verminderd is en het vocht dan minder goed wordt opgenomen.

Guus knapt in eerste instantie op in de opname. Hij blijft echter koorts houden en wil niet graag eten. De lymfeknopen zijn nog steeds erg gezwollen. Besloten werd om bloed af te nemen bij Guus om op zoek te gaan naar de oorzaak van zijn ziekte. Ook werden er cellen afgenomen van de gezwollen lymfeknopen om te kijken of het ging om een ontsteking of dat er misschien ook tumor cellen aanwezig waren.

In het bloed van uw huisdier kan veel onderzocht worden. Orgaanfuncties maar ook ontstekingen kunnen via het bloed onderzocht worden. Het is ook mogelijk om bepaalde ziektekiemen in het bloed aan te tonen of de antilichamen die daartegen gemaakt zijn door het lichaam.

Het afnemen van cellen uit zwellingen of massa’s word een Dunne Naald Aspiratie Biopt (DNAB) genoemd. Zo kan er uitgezocht worden of het een ontsteking of tumor betreft. Omdat er ook goedaardige onschuldige tumoren bestaan kan er meestal ook meteen bepaald worden om wat voor tumor het gaat. Soms lukt dit niet altijd aan de hand van enkel cellen en moet er een stukje weefsel onderzocht worden om te bepalen om welke tumor het gaat. Dat wordt een Histologisch Biopt genoemd.

Uit het bloedonderzoek kwam naar voren dat er een flinke ontsteking bezig was bij Guus. Bij het beoordelen van een uitstrijk van het bloed waren er kleine spikkels in de rode bloedcellen zichtbaar. Dit is heel suggestief voor een infectie met de Mycoplasma Felis bacterie. In het biopt van de lymfeknopen waren enorm veel ontstekingscellen zichtbaar.

Mycoplasma Heamofelis werd voorheen ook wel Hemobartonella genoemd. Het gaat om een bacterie die overgedragen kan worden door vlooien en teken en soms ook besmettelijk is voor de mens. Voornamelijk mensen die sterk verminderde afweer hebben, bijvoorbeeld mensen die besmet zijn met het HIV virus, jonge kinderen, zwangere vrouwen of oude mensen. Deze groep mensen worden ook wel YOPI’s genoemd: Young, Old, Pregnant, Immune compromised.

Veel katten zijn besmet met deze bacterie maar hebben hier geen klachten van. Door een verandering van het afweersysteem kan deze bacterie echter vermeerderen en wel voor klachten zorgen. Deze klachten kunnen variëren van slechte eetlust en koorts maar ook lymfeklierzwelling en soms zelfs afbraak van de eigen rode bloedlichaampjes. Dit laatste leid dan tot bloedarmoede bij het dier. Ook veroorzaakt de bacterie soms een longontsteking.

Bij Guus werd gestart met antibioticum medicatie om de Mycoplasma bacterie te bestrijden. Om voldoende vocht en voedingsstoffen binnen te krijgen is Guus nog een dag opgenomen gebleven.

Een bacterie in de bloedsomloop wordt ook wel sepsis genoemd en is een serieuze aandoening. Het duurt dan vaak ook even voordat een dier zich weer beter voelt en weer zelfstandig goed kan eten en drinken.

Guus is thuis ook nog verpleegd. Zijn eigenaresse heeft nog een aantal dagen voeding en vocht in de bek ingegeven, voornamelijk omdat het slikken nog moeizaam ging door de zwelling van de lymfeknopen. Ook zag de eigenaresse van Guus dat zijn oogwit even wat geler werd. Dit heeft waarschijnlijk te maken gehad met de besmette rode bloedlichaampjes die door het lichaam werden afgebroken.

Gele slijmvliezen of oogwit wordt ook wel geelzucht of icterus genoemd. Geelzucht kan komen door een slecht functionerende lever en/of een verhoogde afbraak van rode bloedlichaampjes. De afvalstoffen die hierbij vrij komen worden normaal door de lever netjes afgevoerd. Bij een overmaat aan afvalstoffen kan de lever de stoffen niet snel genoeg verwerken en hopen deze stoffen op in het bloed. Met als gevolg geelzucht. In dit geval werden de rode bloedlichaampjes versneld afgebroken omdat het lichaam de bacteriën die in de rode bloedlichaampjes zaten wilde bestrijden.

Gelukkig begon het antibioticum ook zijn werk te doen en de bacteriën te bestrijden. Guus werd steeds actiever en de koorts nam duidelijk af.

Een antibioticum kuur moet minimaal 2-3 weken worden volgehouden bij een klinische Mycoplasma Heamofelis infectie. Het is onduidelijk of de infectie hiermee compleet weggaat. Er zijn duidelijke aanwijzingen dat de meeste geïnfecteerde dieren symptoomloze ‘dragers’ van de bacterie blijven. Het is dus mogelijk dat er opnieuw klinische klachten zullen voorkomen als het afweer apparaat van het dier weer verstoord wordt.
Guus eet en drinkt inmiddels weer goed en zelfstandig en springt weer vrolijk rond in huis. De lymfeklier zwellingen lijken helemaal verdwenen. Er is gestart met een intensieve vlooien behandeling om de kans op herinfectie van Guus maar ook zijn soortgenoten zo klein mogelijk te houden.


Kortom: Guus is weer gelukkig!

Satéprikker in Beagle

Bijzonder casus: Satéprikker in Beagle


Wij willen u graag voorstellen aan Sjakie,  een 5 jaar oude snoepgrage beagle.

 

Sjakie


In het verleden had Sjakie al een last gehad van zijn buik, meestal als hij iets had gegeten wat niet mocht. Zo at hij tot 2 keer toe de pijnstillers van de baas op met als gevolg dat er met een braakmiddel voor gezorgd moest worden dat de tabletten er weer uit kwamen.



Labradors en beagles staan erom bekend snel en gemakkelijk dingen op te eten die ze niet mogen eten. Let dus altijd goed op waar u uw eigen medicatie en eigen voedsel bewaart. In sommige gevallen eet de hond vaak van de straat tijdens het uitlaten. Een mogelijkheid is om een muilkorfje om te doen tijdens het uitlaten, zodat de hond niet zomaar alles op kan eten wat hij tegen komt!



Sjakie kwam dit maal op de kliniek omdat hij een hapje had opgegeten wat om een saté stokje zat. De dag daarna voelde Sjakie zich niet lekker,  hij  moest  braken en kreeg  diarree. Bij de dierenarts werd er goed in de buik gevoeld, dat liet Sjakie goed toe. Sjakie wilde ook nog graag eten.



Opeten van niet eetbare zaken komt met regelmaat voor bij de hond en soms ook bij de kat. Dat kunnen bijvoorbeeld ook stukjes lint of stukken bot zijn. Maar ook sokken zijn soms geliefd. Satestokjes worden ook regelmatig opgegeten vooral tijdens het barbecue seizoen. Veel zaken worden door de maag en darmen verteerd. Andere niet eetbare dingen (afhankelijk van de grootte van de hond en het voorwerp) kunnen het maagdarmkanaal passeren en worden in dezelfde vorm uitgepoept.


Er zijn grofweg een aantal optie als de hond iets niet eetbaars heeft opgegeten

  • De hond laten braken. Dit kan helaas niet als er iets scherps opgegeten is. Anders is er kans op slokdarm schade. Het thuis laten braken van de hond met een schep zout op de tong is zeer achterhaald. Intussen is gebleken dat honden hier een ernstige zout intoxicatie van kunnen oplopen.  Neem contact op met uw dierenarts als u denkt dat de hond iets verkeerds gegeten heeft! Deze kan de hond middels een injectie laten braken.
  • Het voorwerp middels endoscopie uit de maag laten verwijderen. Dit is vaak het meest ideale, maar ook het meest kostbare. Vaak moet er doorverwezen worden naar een specialist. De hond moet dan wel een lege maag hebben,  anders is het zoeken naar een speld in een hooiberg.
  • Opereren. Via de buik het maagdarm kanaal openmaken is een  intensieve ingreep met een groot risico op buikvliesontsteking. Tevens de meest kostbare optie. Dit is nooit eerste keus en wordt pas uitgevoerd als het duidelijk is dat het voorwerp niet verteerd wordt en problemen veroorzaakt en endoscopie niet meer mogelijk is(voorwerp zit niet meer in de maag).
  • Afwachten en omhullend voedsel geven. Dit is de minst kostbare optie, maar wel met wat meer risico. Ervaring leert dat veel zaken het maagdarm kanaal normaal kunnen passeren. Normale passagetijd is ongeveer 48-72uur. Controleer de ontlasting goed! Passage kan vergemakkelijkt worden door bijvoorbeeld ontbijtkoek of wat watten in blikvoer te geven. Deze kunnen om evt scherpe voorwerpen heen vormen zodat het slijmvlies minder snel wordt beschadigd tijdens passage.


Bij Sjakie werd gekozen voor het laatste. Afwachten en omhullend voedsel geven. Mede omdat er in het verleden ook diverse malen iets was opgegeten waar Sjakie niet lekker van was geworden, maar wat gelukkig steeds weer goed kwam. Bovendien zou endoscopie mogelijk al niet meer helpen omdat het saté stokje misschien  al verder was dan de maag. Het stokje was immers de dag ervoor al opgegeten.


Diezelfde nacht werd Sjakie erg rillerig en pieperig. Bij controle de volgende dag door de dierenarts was zijn temperatuur verhoogd. Sjakie was echter gedurende de ochtend steeds levendiger geworden en at met smaak brokjes op de kliniek. Hij had die ochtend ook niet meer gebraakt. Ook liet hij het goed toe om in de buik te voelen.

Besloten werd een röntgenfoto van de buik te maken. Een satéstokje is echter niet zo goed op een röntgenfoto te zien, maar een opstopping van de darmen wel. Op de röntgenfoto was geen duidelijke opstopping te zien, maar wel wat geïrriteerde darmen net na de maag.

Bij veel honden ontwikkeld zich na het eten van iets verkeerds een alvleesklier ontsteking. De alvleesklier zit naast de maag en het eerste deel van de darm. Een alvleesklier ontsteking kan erg pijnlijk zijn. De klier bevat verteringsenzymen die dan naar buiten lekken en de darmen behoorlijk kunnen irriteren.

Het was dus de vraag of er sprake was van een alvleesklier ontsteking door het eten van het stokje of dat het stokje zelf voor problemen zorgde en de maag misschien wel had beschadigd.
Een alvleesklierontsteking wordt behandeld met veel pijnstilling en vet arm voer. Klinisch knapt de patiënt dan vaak op. Omdat er ook niet veel bijzonders in de buik werd gevoeld werd gestart met deze therapie, met regelmatig temperaturen.

Helaas verslechterde de toestand van Sjakie ondanks deze therapie en leek de buik bij controle alleen maar pijnlijker te worden.  Besloten is om Sjakie te opereren om op zoek te gaan naar het satéstokje. Het werd nu toch zeker steeds  waarschijnlijker dat dit de oorzaak was van de problemen.

Tijdens operatie was te zien dat de alvleesklier behoorlijk ontstoken was en de darmen daaromheen erg geïrriteerd. Zeker een reden  voor buikpijn, sloomheid en koorts. Maar het saté stokje dan?  Omdat de maag behoorlijk diep en naar voren ligt (binnen de ribboog) is het lastig om  deze helemaal goed na te voelen. Na goed voelen in deze regio kwam uiteindelijk het saté stokje naar boven, echter afgebroken en al door de maagwand heen geperforeerd.  Op de plek van de maagperforatie had zich al een heleboel ontstekingsweefsel gevormd. Het andere deel van het satéstokje was niet meer te vinden.

 

Sateprikker



Na de operatie heeft Sjakie nog wel even een pijnlijke buik en wat koorts gehad. Gelukkig met zware pijnstillers en een goede antibioticum kuur werd Sjakie de dag erna al een stuk beter en kon met zijn baasje mee naar huis. Deze kreeg instructies mee om goed te blijven temperaturen ivm evt kans van een buikvliesontsteking.


Een buikvlies ontsteking ontstaat als er bacteriën vanuit de maag of darm het buikvlies in komen. Vaak ontwikkeld het zich enkele dagen na operatie en wordt de patiënt 2-4 dagen na de operatie plots weer veel zieker met hoge koorts. Het is dus belangrijk om na een buikoperatie met maagdarm schade de patiënt regelmatig te blijven temperaturen.

Sjakie is inmiddels weer helemaal opgeknapt, ruim een week na de operatie, als de baas Sjakie echter weer  hoort braken in de keuken. Als hij gaat kijken vindt hij iets bijzonders in het braaksel: het andere (stompe) gedeelte van de saté stok! Zeer vermoedelijk tijdens de operatie net voor de maagingang in de slokdarm gezeten zodat deze niet te vinden was tijdens de operatie!
Gelukkig heeft dit gedeelte verder geen schade aangericht en is Sjakie inmiddels weer helemaal de oude. Inclusief snoepgedrag!

Openingstijden 2017

Openingstijden

Buiten openingstijden
bereikbaar op nummer
030 6352316
maandag 09:00 tot 18:00
dinsdag 09:00 tot 20:00
woensdag 09:00 tot 18:00
donderdag 09:00 tot 20:00
vrijdag 09:00 tot 18:00

Neem contact op

DAP Schonauwen
Cascademuur 24
3991 VP  HOUTEN
 
030 - 6352316

Route beschrijving
Mail ons